Beeldessay: zetels en zitten

‘Een bankje als recept voor meer sociale cohesie’. In haar meest recente column op Gebiedsontwikkeling.nu hield Rinske Brand een warm pleidooi voor meer mogelijkheden in de openbare ruimte om elkaar te ontmoeten. Het bankje is daar hét symbool van. Het is dé plek waar mensen met elkaar – ongeacht hun achtergrond of inkomen – het gesprek aan kunnen gaan. En dat is ook nodig, want Brand wijst op recent onderzoek waaruit blijkt dat verschillende bevolkingsgroepen elkaar steeds minder vaak tegenkomen. Kortom, hier ligt een schone taak voor gebiedsontwikkelaars om die broodnodige inclusieve openbare ruimtes te realiseren.

Uit het beeldessay van adviseur openbare ruimte Lex de Jong blijkt dat gebiedsontwikkelaars al veel moeite doen om ‘ontmoeten’ in de openbare ruimte ruimhartig te faciliteren. Vanzelfsprekend met stoelen en zeker ook met bankjes. Maar de mens blijkt ook inventief. Stoepranden, grasvelden en hekjes zijn in het hoofd van de gebiedsontwikkelaar misschien niet bedoeld om op te zitten, maar blijken allemaal plekken te zijn om in ieder geval de voeten even te laten rusten. Het zijn stuk voor stuk ook ‘aanleidingen’ om in contact te komen met andere mensen.

Wat De Jong in hoge mate intrigeert, zijn die eigen keuzes van mensen om de openbare ruimte op hún manier te gebruiken. Worden de bankjes in de openbare ruimte eigenlijk wel gebruikt op de wijze zoals de ontwerper dit bedoeld heeft? Voor contact tussen mensen hoeft een bankje niet altijd letterlijk een bankje te zijn. Sterker nog, de losse stoeltjes in Bryant Park bieden de bezoeker(s) van het park de mogelijkheid een eigen prettige plek te creëren.