Nieuws Ketenintegratie is de nieuwe smeerolie van de bouwkolom, zo lijkt het. De jubelverhalen zijn niet van de lucht. In een nieuwbouwproject tien weken afsnoepen van de tijd tussen planfase en bouwstart. Twaalf procent besparen op de bouwkosten — in een woningbouwproject dat nauwelijks nog opleverpunten kent. Kwaliteitsverbeteringen en tijdwinst in een renovatietraject, nog voordat de eerste woning onder handen genomen is. En ketenintegratie, zeggen degenen die het belijden, vraagt om transparantie, openheid en vertrouwen tussen alle partijen in de keten. Dat klinkt allemaal niet bepaald des bouws, waar van oudsher een vechtcultuur heerst.
Toch werkt het zo, stellen Frank Bijdendijk, bestuurder van woningcorporatie Stadgenoot in Amsterdam, en Ben Pluijmers, directeur Vastgoed van de Rotterdamse woningcorporatie Com•wonen. Bijdendijk: “Bij ketenintegratie stap je in een projectongebonden samenwerking, je werkt jarenlang samen met dezelfde partijen, op basis van een cultuur van openheid en vertrouwen — en met een gezamenlijk belang: een beter eindproduct. Zo ontstaat ruimte voor innoveren, voor experimenteren, zaken die anders altijd onmiddellijk in het verdomhoekje belanden. Gegevensstromen worden beter, de kwaliteit stijgt, er wordt bespaard en de faalkosten nemen af.”
Alle boeken open
Het gezamenlijk belang, daarop scharniert het welslagen van ketenintegratie, stelt Ben Pluijmers: “Een belangrijk deel van het succes van ketenintegratie is het samen streven naar een verbetering. Daarvoor moeten alle boeken worden opengegooid. Maar die openheid moet gedragen worden door een gezamenlijk belang. Daarvoor is bijvoorbeeld een ander verdienmodel nuttig. Je kunt een bouwer laten meedelen in de te verdelen winst uit de besparingen. Wij hebben bij onze eerste pilot een verdeelsleutel van 50/50 gehanteerd: de helft voor ons, de helft voor de bouwer. Deze bedragen investeren we in de verdere ontwikkeling van ketenintegratie.”
Zie voor de volledige publicatie:
Cover: ‘Thumb_ontwerp en proces_0_1000px’
