Onderzoek Hebben we in Nederland geen gevoel meer voor groen en natuur? Je zou het haast gaan denken als je ziet hoe het de groene zaak de laatste tijd vergaat in politiek en beleid. Natuurbeleid is gedaald op de politieke agenda, op budgetten wordt behoorlijk gekort en natuurminnend Nederland lijkt niet in staat een effectieve tegenbeweging te mobiliseren.
Ontwikkelingsbedrijf Groene Ruimte
Schort het de gemiddelde Nederlander dan echt aan liefde voor de natuur?
Natuurlijk niet - de meeste mensen hebben er waardering voor dat we in ons
dichtbevolkte land groene gebieden in stand houden. Nederlanders trekken er
graag op uit en vakantie in eigen land is populair.
Dat natuur en groen beleidsmatig gesproken aan steun hebben ingeboet, heeft
andere oorzaken. De laatste jaren zijn de publieke investeringen op dit gebied
aanzienlijk geweest, maar wat dat heeft opgeleverd, is voor veel mensen minder
duidelijk. Er is een wijd verbreid gevoel dat deze geldstromen niet hebben geresulteerd
in een navenant verbeterde zichtbaarheid en beschikbaarheid van natuur
en groen.
Machiavelli schreef dat ‘goede bedoelingen uiteindelijk je vijanden worden’. Aan
goede bedoelingen heeft het in het natuurbeleid niet ontbroken, maar voor de
uitwerking van die bedoelingen bestond minder aandacht. Het natuurbeleid is de
afgelopen decennia een speeltje voor experts geworden. Natuur in Nederland werd
een reservaat voor bevlogenen en deskundologen, die zich met elkaar verstonden
in een ondoorgrondelijk jargon. De gevolgen worden nu zichtbaar.
Als pleitbezorgers van natuur en groen kunnen we niet op de oude voet doorgaan.
We moeten ons niet blijven verschansen in het eigen domein en het eigen gelijk.
Voor eigen gelijk koop je niks als je het niet kunt verzilveren. En dat lukt alleen als
ook de doorsnee Nederlander weer voor de groene zaak kan worden gewonnen.
Zie voor de volledige publicatie:
Cover: ‘Thumb_landelijk_0_1000px’
Door Luuk Oost
Tekstbeperker, Weinig Woorden, Berlijn 1920
