Preek van de week

Waarde lezers. De Bijbeltekst van deze week komt uit het Nieuwe Testament. De eerste brief van de apostel Paulus – een van de volgelingen van Christus – aan de Korinthiërs, een van de vroege gemeenten in een havenstad in Griekenland. In hoofdstuk 13, vers 13 lezen we: “We hebben dus deze drie dingen: geloof, hoop en liefde. Maar de belangrijkste van deze drie is de liefde.” Het zijn woorden die ook voor ons vak van betekenis zijn. In de balanceer- en boetseer-act die gebiedsontwikkeling vormt, is de gebiedsontwikkelaar een ware kunstenaar. Hij duwt en drukt met liefde links, schraapt rechts, verandert regelmatig van perspectief, zodat langzaam een sprekend toekomstbeeld ontstaat, met veel liefde gemaakt. De schepping vindt plaats uit liefde voor het vak, maar nog veel meer uit liefde voor de mensheid: de generaties van nu en zij die na ons komen. En hoe mooi past dat, met enig cynisme, in ons joods-christelijke traditie.

Deze aanpak van de gebiedsontwikkelaar is volledig op zijn plaats als het vak ten doel heeft om een paradijs op aarde te maken. Vanuit de bedoelde traditie is het overigens ook mogelijk om te werken aan het opblazen van onze planeet, om zo de dag des oordeels zo snel mogelijk te bewerkstelligen. Anders gezegd: het einde der tijden dichterbij brengen, een einde aan alle lijden – met een aan martelaarschap grenzend genoegen. Die lijn van denken laat ik liggen, ik kies hier even voor de visie van Petrus op de goede daden in dit stoffelijk leven. Het leven waarin we in het hier en nu het beste ervan maken. En nogmaals: wat is er dan mooier dan het vak van gebiedsontwikkeling?

Ik besef: dan kan het je als gelovige wel zwaar te moede worden. Ook in ons deel van de samenleving werkt de radicalisering namelijk door, tot en met enge opvattingen over mensen, rassen en geloven. Exclusie lijkt de overhand te krijgen boven inclusie. Wel een kerk, geen moskee. Maar ook het ontkennen van stikstof- en waterproblemen en de achteruitgang van de natuur; het nestkastjesdebat als antwoord op een soortenreductie van 90 procent soorten sinds de jaren 70 van de vorige eeuw – over cynisme gesproken. Men spreekt over containerwoningen als ongewenste oplossing voor ongewenste woningzoekenden. En pleit voor urgentieregelingen die niet uitgaan van urgentie maar van eigen volk eerst. Op de radicalen werkt de aanwezigheid van ‘scheefwoners’ in de huur als een rode lap. Zij vinden het wel eerlijk kopers volop te subsidiëren maar hebben niets met de financiering van lage woonlasten van mensen met een laag inkomen. We kunnen er dagenlang debatten en symposia mee vullen. Spetterende discussies op het podium, vooral ter vermaak, voor lering is helaas geen tijd.

Moeten we het moede hoofd dan maar in de schoot leggen? Ik denk het niet. Want wat is er nu mooier om een gebied te ontwikkelen waar het ontmoeten goed en vanzelfsprekend is georganiseerd, zodat mantelzorg als bijna vanzelf gebeurt op het moment dat handjes aan het bed ontbreken. Waardoor jongeren zich niet eenzaam opgeborgen voelen, maar onderdeel zijn van de maatschappij. Gebieden waar erkende vluchtelingen (in plaats van het lelijke woord “statushouders”, hun beoogde tijdelijkheid wordt daarmee geïnstitutionaliseerd) opgaan in de samenleving, in een veel langere traditie van ‘Nederland immigratieland’. Waar investeringen in klimaatadaptatie leiden tot meer groen, meer water, meer beestjes – Noach met zijn ark zou er trots op zijn. Waar energieoplossingen en vastgoedconcepten leiden tot lage woonlasten, zodat de stress van armoede, de stress van het moeten hebben van twee banen, het belang van toeslagen en toeslagencontroleurs en bijbehorende schandalen irrelevant wordt.

Dus laten we ervoor waken dat we projecten niet uitbenen maar juist verrijken. Niet minder, maar vooral méér kwaliteit. Laten we de creativiteit van de vakgemeenschap samenballen in de liefde voor de toekomstige samenleving. En voor iedereen die denkt dat liefde geld kost en dat we dat ons niet kunnen veroorloven: in een van de rijkste landen ter wereld is dat geld er natuurlijk wel degelijk. Maar belangrijker nog: liefdeloosheid kost past echt geld. Daarom ook in de traditie van de Islam, het Boeddhisme, het Hindoeïsme en het Humanisme: let’s choose love over hate.