Via het groen in de stad de sociale ongelijkheid bestrijden

Van oudsher is de verdeling van groen in steden over de hele wereld vaak ongelijk. Of je nou kijkt naar het percentage van het landschap dat door de bomen is bedekt of juist het aantal bomen dat in de loop der jaren gekapt is. Een verschil dat volgens een artikel op het online platform TheCityFix een neveneffect is van beslissingen die in het verleden zijn gemaakt in gebiedsontwikkeling, bijvoorbeeld bij de herinrichting van het groen.

Deze beslissingen hebben tientallen jaren later nog invloed op de sociale ongelijkheid in de stad, stellen de onderzoekers van het World Resources Institute in het artikel dat eerder deze maand verscheen. Daarom draaien zij de vraag om. Wat als herinrichting van het groen in de stad juist kan bijdragen aan het bestrijden van ongelijkheid? Dat is relevant, zeggen zij, in deze tijd waarin inwoners van de stad het groen zo veel gebruiken.

Sociale cohesie

Het groen in de stad kan op meerdere manieren een rol spelen in het tegengaan van de sociale verschillen. Economische voordelen, het tegengaan van gezondheidsrisico’s of het vergroten van de veiligheid in buurten. Daarnaast kan het groen ook - juist in de achtergestelde wijken - zorgen voor ontspanning en bevorderen van de sociale cohesie in die gemeenschap.

Maar, waarschuwen de onderzoekers, zomaar het groen in de stad uitbreiden zonder rekening te houden met de sociale positie van de gebruikers kan leiden tot juist het vergroten van de verschillen in de stad. Zeker, meer groen in de stad heeft voor een deel van de bevolking altijd een positief effect. Alleen gaan die ‘voordelen’ dan weer naar de groep die normaal gesproken ook al profiteert van het groen.

Lange termijn

Om die effecten te voorkomen, zijn er volgens de onderzoekers drie stappen die steden kunnen nemen om te zorgen dat de voordelen van nieuw of herontwikkeld groen ook echt bijdragen aan het bestrijden van ongelijkheid. Stap één is zorgen voor een sterke visie op de lange termijn. Niet voor de economische winst op de korte termijn gaan, maar focussen op de sociale winst die uiteindelijk wordt geboekt.

Ten tweede het proactief betrekken van de lokale gemeenschap en tegelijkertijd zorgen dat die betrokkenheid ook betekenis krijgt. Niet alleen samen met bewoners het groen planten en onderhouden, maar zorgen dat er initiatieven ontstaan waardoor zij al in een eerder stadium echt kunnen meepraten over de herontwikkeling. Tot slot moeten gemeenten op zoek gaan naar innovatieve manieren om deze projecten en initiatieven ook in de achtergestelde wijken te kunnen financieren. Bijvoorbeeld social impact bonds in plaats van subsidies. Op die manier gaan de inwoners van de wijk zich ook echt eigenaar voelen van het groen en blijven de (financiële) risico’s voor de overheid beperkt.

Cover: Pixabay