Hugo, Hoyte, Kate and the Donald

Hugo de Jonge verdedigt deze week zijn wetsvoorstel Versterking Regie Volkshuisvesting. Die wet geeft het Rijk meer macht, waardoor ze richting lagere overheden dwingend kan sturen op locaties en richting corporaties en ontwikkelaars op betaalbaarheid. Bovendien krijgen burgers minder bezwaarmogelijkheden. De Raad van State liet zich eerder kritisch uit over met name dit laatste onderdeel van het wetsvoorstel. De Jonge bedankte voor de ‘nuttige reflectie’, maar paste zijn voorstel niet aan. Tegen alle bezwaarmakende burgers zegt hij nu: “Doe eens normaal.”

Krachtige taal van een doortastende leider. Een antwoord ook op de brede gehoorde roep om meer regie. Ik ben alleen bang dat het niet gaat werken, zelfs niet als de wet wordt aangenomen. Iedereen wil meer regie, maar niemand wil geregisseerd worden. Provincies en gemeenten willen zelf locaties aanwijzen. Ontwikkelaars willen zelf bepalen wat zij op ‘hun’ grond bouwen. En ook wij burgers dulden geen regie. Inperken van beroepsprocedures? Voor anderen graag! Zelf willen we doorkunnen tot het juridische gaatje.

Regie brengt de boel bijeen, maar we lijken meer versnipperd dan ooit – met zestien partijen in de Tweede Kamer en vier aan de formatietafel. Het Rijk en regie? We hebben niet eens een missionair kabinet. En de formerende partijen beluisterend, duurt dat ook nog wel even. Ik hoor weinig pogingen de boel bijeen te brengen en beluister juist vooral statements richting de afzonderlijke achterbannen. Allemaal beeldvorming, X spint er garen bij.

Daarover gesproken: naast Hugo waren er nog een paar mensen in het nieuws. Cameraman Hoyte van Hoytema won een Oscar voor de manier waarop hij een allesverwoestende atoombom schitterend in beeld bracht. En dat met een analoge camera, op film. Die kan prinses Kate misschien in het vervolg ook beter gebruiken. Zij bleek deze week te hebben gefotoshopt in een digitaal familiekiekje. Het volk zag er geen kwaad in, want wie poetst zijn beelden niet wat op tegenwoordig? Maar de journalistieke wereld stond op zijn achterste benen: we dulden immers geen ‘fake’ beelden in onze pers.

Tegelijkertijd won Mr. Fakenews Donald Trump in Amerika Super Tuesday. Hij schetst met ferme woorden een overzichtelijk wereldbeeld, dat met de waarheid weinig te maken heeft. Het maakt niet uit: nu al gaat een meerderheid van de Republikeinen – en straks mogelijk van alle Amerikanen – er in mee. Zo bezien is er nog hoop voor Hugo en zijn wens tot strakkere rijksregie. Het volk mag dan niet meer geregisseerd willen worden, het laat zich nog wel graag voor de gek houden.