Analyse Het begrip ‘Smart Cities’ kan angst oproepen vanwege de associatie met monitoring door bedrijven en overheden. Tech-journalist Cory Doctorow stelt op The Guardian daarom een systeem voor waarbij de mens alles weet over de stad, maar de stad niets over de mens.
In Doctorows concept weet de smart city enkel iets over de aanwezigheid van diensten: hoe laat elke bus komt, of er plek is in de bus, waar het dichtstbijzijnde toilet is, en hoe druk het op de stoep is. Inwoners van deze smart city kunnen die data gebruiken om zo goed mogelijk gebruik te maken van de stad.
Het apparaat dat al deze data verzamelt (zoals een telefoon), verzamelt ook data van de eigenaar, maar deze is enkel beschikbaar voor het individu. Moet iemand naar de wc, dan weet het toestel waar het dichtstbijzijnde toilet is, en houdt het voor diens planning rekening met zijn of haar gemiddelde plastijd. Alleen wanneer iemand een dienst van een ander nodig heeft (zoals een taxi), worden locaties gedeeld.
Meester of slaaf?
Bovendien maakt de beschikbaarheid van al deze data het werk van stedenbouwkundige planners en bestuurders veel makkelijker, omdat zij de stedelijke diensten, infrastructuur en (toekomstige) gebouwen beter kunnen optimaliseren en plannen.
Steden, besluit Doctorow, zijn langzamerhand meer ingericht op het dienen van de meesters dan van het volk. Dat zou weer moeten worden omgedraaid.
Cover: Big City Life (Berlin)" (CC BY 2.0) by mripp
Lees de analyse op theguardian.com
Cover: ‘Big City Life (Berlin)’ door mripp (bron: Flickr)
