27 oktober 2011
3 minuten
Nieuws Laat vijf groepen bemensd met jonge architecten en ontwikkelaars zich buigen over de krimp en er komen scenario’s uit. Verfrissend, maar de scenario’s bleven uit.
De bedoeling van Architectuur Lokaal was juist om scenario’s te krijgen die toepasbaar zijn op de krimpgebieden in Nederland. De vijf groepen kwamen niet verder dan ideeën over hoe krimpende dorpen en steden van verloedering kunnen worden gered.
De reden was simpel. De groepen hadden op drie woensdagmiddagen de scenario’s moeten ontwikkelen. Waar andere geleerden al jaren bezig zijn, was dus op voorhand al niet te verwachten dat zij er volledig in zouden slagen.
Was de exercitie dan nutteloos geweest? Nee, zeker niet. Voor het eerst werden ontwikkelaars en architecten samen aan het werk gezet om na te denken over een probleem. Die samenwerking kwam heel snel tot stand.
Over en weer ontstond verbazing. Bij de architecten over de creativiteit van de ontwikkelaars en bij de ontwikkelaars over de zakelijkheid van architecten.
Daarnaast leverden de analyses van de krimpproblematiek een enkele keer ook een verrassend inzicht. Zo was vanuit Groningen al bekend dat grotere steden en kleine kernen zonder voorzieningen het goed doen in krimpgebieden. Iets grotere dorpen met een enkele supermarkt en centrumgemeenten met nog meer voorzieningen, doen het juist slechter.
Leuke kreten
Minstens twee groepen waren mede op basis daarvan en hun eigen waarneming in Parkstad Limburg tot de conclusie gekomen dat dit alle te maken had met identiteit. Stap dus onmiddelijk af van de naam Parkstad en geef alle kernen weer een eigen identiteit, was dan ook de oplossing.
Een andere conclusie is dat het marketen van een krimpgebied leuke kreten oplevert als ‘Er gaat niets boven Groningen’ maar helemaal niets helpt om mensen van buiten het gebied te verleiden daar dan ook heen te gaan. De Blauwe Stad werd daarbij als voorbeeld gebruikt. Van de spaarzame kavels die verkocht zijn, ging de helft naar bewoners van omliggende kernen.
In de visie van de groepen is het dan ook veel beter om als je toch aan marketing wilt doen, je te richten op het behouden van de bewoners die er al zitten en op mensen die vertrokken zijn maar wellicht willen terugkeren.
Belangrijkste vraag was of krimp nu wel zo erg is of dat er te krampachtig over wordt gedaan. Wie bijvoorbeeld de bevolkingsontwikkeling van steden als Haarlem en Leiden in de 17de en 18de eeuw bekijkt, ziet ook daar een grote krimp, gevolgd door sterke groei. Amsterdam is een voorbeeld in de 20ste eeuw. Terwijl bij wijze van spreke in 1963 op het stadhuis al een feest werd voorbereid voor het bereiken van de 1 miljoenste inwoner, de hoofdstad had er toen 870.000, zakte het aantal weer snel naar 680.000 in 1984. De voorspelling voor 2025 is 845.000 inwoners. Maakte iemand zich daar toen druk over?
Cover: ‘Thumb_ontwerp en proces_0_1000px’
