Dit was de week van de letterlijke én figuurlijke handreikingen

Onze nieuwe columnist Manfred Fokkema richt in zijn eerste bijdrage de aandacht op het fenomeen ‘handreikingen’. Die komen in alle soorten en maten de afgelopen tijd over ons heen, al dan niet in conceptvorm. De vraag is echter of de gebiedsontwikkelingspraktijk hierop zit te wachten.

Sinds de invoering van de Omgevingswet hebben toezichthouders in het milieudomein minder overzicht, minder houvast, ervaren ze meer verschillen in regels en moeten ze vaker achteraf bijsturen. Dat blijkt uit het deze week verschenen Rli-advies Toezicht met vertrouwen. Wat kunnen gebiedsontwikkelaars doen om de onzekerheid weg te nemen?

Eenzaamheid staat als maatschappelijk probleem al lange tijd op de radar en ook in de gebouwde omgeving is het allang geen ondergeschoven begrip meer. Drie onderzoekers van Fontys Hogescholen ontwikkelden een ruimtelijk kader voor ‘eenzaamheidsvriendelijke omgevingen’. “Om eenzaamheid aan te pakken zijn gecombineerde, meerlagige interventies nodig.”

De recente openingen in het stikstofdossier zijn goed nieuws voor de ontwikkeling van het landelijk gebied. Maar volgens Marijn van Asseldonk, Martijn van der Heide en Joks Janssen is het wel van belang om juist nu door te pakken en vanuit Den Haag gebieden de ruimte en het vertrouwen te geven om zelf oplossingen te ontwikkelen. “Minister Van Essen heeft gelijk dat we gebiedsgericht vooruit moeten. Maak van die belofte een uitvoeringsstrategie.”

In de hele stikstofdiscussie worden er op het ruimtelijk-juridische snijvlak ook voor gebiedsontwikkelaars interessante discussies gevoerd. Hoogleraar Omgevingsrecht Chris Backes buigt zich over de vraag of in Noord-Brabant de rechtsstaat op het spel staat. “Als modernisering en geavanceerde technieken onvoldoende helpen, dan blijft intrekking van de vergunning als enige uitweg over.”

Boeken over de volkshuisvesting des vaderlands zijn er genoeg, maar ze kiezen veelal de afstandelijke, beleidsmatige of wetenschappelijke invalshoek. Historicus Wouter Beekers koos bij het schrijven aan ‘Wonen, wonen, wonen’ voor een mensgerichte benadering. Dat geeft ruim anderhalve woonbeleid in Nederland een andere dimensie.